عاشق شدم.یک عشق مجازی.عشق خیلی خیلی مجازی!عشق آدمیزاد به آدمیزاد .آن هم از نوع مجازی اش. اینترنتی! نه از آن چت و چت بازی های لوس و بی مزه!که از نوع فرهیخته و اعلایش.(که البته این فرهیختگی از جانب تو بود نه من!) از نوع دیدن زیبایی های افکارت در قالب یک صفحه ی اینترنت اکسپلورربه آدرس وبلاگت.
.
.
.
از همان ابتدا برای اینکه کار به جاهای باریک ،یعنی همین عشق و عاشقی ها نکشد (با وجود اینکه دلم نمی آمد) قیافه درب و داغانی از تو در ذهنم تصویر کردم. قیافه ای شبیه فلان استاد کج و کوله ی دانشگاهم که خیلی هم از او بدم می آمد. و برای اینکه پیاز داغش را زیاد کنم شلی خفیفی هم به پایت دادم و کمی هم تاسی موضعی سر!
ولی عجیب این است که با همان چهره ی کج و کوله و درب و داغان باز هم کار به جاهای باریک رسید!!!
.
.
.
و چقدر این چهره ی کج و کوله ات شبهای بدر کامل خوب توی ماه فیت می شد! اما خیلی هم آن تو دوام نمی آوردی.نه اینکه به تو نیاید ها! نه! چون من یک دفعه غیرتم گل می کرد و از ترس اینکه مبادا ستاره و زهره و پروین و هزار تا خانم دیگر که توی آسمان زندگی می کنند(!) عاشقت شوند و بخواهند قاپت را بدزدند ،تصویرت را از توی ماه پاک می کردم. بعد با خیال راحت قابش می کردم و می زدم توی اتاق خودم. که فقط خودم ببینمت!
.
.
.
هر روز و حتی روزی چند بار میلم را چک می کنم تا پیغامی از تو ببینم یا جمله ی  " ... هَد لِفت یو اِ کامِنت آن فلان جامعه ی مجازی"  ذوق زده ام کندو یوزر پسوردم را با عجله تایپ کنم و وارد آن جامعه ی مجازی شوم و پیغام خشک و خالی از جنسِ  "سلام خواهر گرامی .احتراماً به استحضا ر می رساند" ِ تو را ببینم و بی خود و بی جهت قند توی دلم آب شود از اینکه من هم جزو 173 نفری هستم که این پیغام را برایشان فرستاده ای! و آرام مانیتور را ببوسم و پیغامت را ریپلای کنمو امیدوار باشم که از "سلام.ممنون که بهم اطلاع دادین" ِ من بفهمی که چقدر دوستت دارم! و تصمیم بگیرم که این بار سرِ نماز محکم تر دعا کنم که معجزه ای رخ دهد و من و تو...
عجب عشقی است این عشق خیلی خیلی مجازی!

پی نوشت: چرا اینجوری نیگا می کنی؟ گفتم که! این قصه واقعی نیست!